Auzotik mundura begira:Elkartasuna memoria eta borroka 2026ari hasiera emateko

Zorrotzako NATOren Aurkako Taldea

Aurreko baten, prentsa bidez, auzoari aurkeztu geuntsan geure taldea Zorrotz Morrotzen. Hontxe, 2025 urtea agurtu genduan aldarrikapenekaz eta 2026en emongo doguzan lehenengo pausoekaz, eskaintzen deuskuen bide eder hontan, zabalduko doguz.

Joan zan urtean hainbat hitzaldi antolatu eta gero, jaietako elkarteratzeak Palestinaren alde… amaitzeko, eta Palestinarrei gure laguntasuna adierazteko, elkarteratze bi antolatu genduzan, Frai Juan eta Jon Urzelai kaleen arteko bazterrean, eguerdiko ordu batean.

Orain erronka barrie hartu dogu eta otsailaren 7an hitzaldi bat antolatuko dogu Askabide tabernan, arrastiko seietan. Hitzaldi barik, elkarrizketa aurreikusten dogu: Xabik (Antifaxista adituak) datuak azaldu eta gero danon artean eztabaidatzeko gune bat sortuko dugu.

Euskal Herriko eskuin muturraren erradiografia: jaiotza, garapena eta gaur egun arteko bilakaera. Animatu eta parte hartu, ondo etorrie izango zara.

Aurrerago, Bardeetako poligonoari buruz beste hitzaldi bat antolatuko dogu auzo etxean, martxoaren 13an, barikue, arrastiko sei eta erdietan. Bardeetako poligonoaren aurkako taldeko batzuk etorriko dira parte hartzera.

Eta zapatun, martxoaren 14an, NATOren aurkako erreferenduma gogoratzeko eta gure borrokak aurrera jarraitzen dauela ozen esateko, manifa antolatuko da Euskal Herri mailan. Mobilizazio honen inguruko informazioa aurrerago emongo dogu.

Beste erronka bat hartu dogu aurton, Lenin eguna ospatzea auzoan, azkenekoaren hamar urteurrena aprobetxatuz. Bere garaien parte hartu ebien pertsona zein taldekaz jarri gara kontaktuen eta beharrean hasi gara. Baten bat animetan bada, ondo etorria izango da asanbladara.

Eta hemendik aurrera, barriek ekarriko deuskuen inguruen jarraituko dogu beharrean. Adi egon geure deialdiei!!!!!

Burtzeñako zubi zintzilikaria eraiki zeneko bigarren mendeurrenean

Joaquín Cárcamo Martínez
Aparejadorea, ikertzailea eta dibulgatzailea

Bere bigarren mendeurrena oharkabean igaro da. 2025. urtean, 200 urte bete dira Burtzeñako zubia eraiki zenetik, Estatu espainoleko lehen zubi zintzilikaria izan zena, eta ez Barakaldok, ez Bilbok ez diote gutxieneko aipamenik eskaini. Sarri samar, duela bi mende askok egiten zuten ibilbide bera egiten dut (orduan, bere taulatu eskasa zapalduz egiten zuten; baina, gaur egun, nire oinak zubiaren zoladura sendoaren gainean ibiltzen dira). Zubi berritzaile hura ahaztuta geratu delako kexuarekin zeharkatzen dut. Antonio de Goicoechea (Bermeon jaiotako arkitekto ilustratua) -ezagutza teoriko eta praktikoa zeukana-  eta arriskua bere gain hartzea erabaki zuten enpresari batzuen interesari esker gauzatu zen proiektua.

Madrilgo Gazetaren 1825eko martxoaren 31ko albistearengatik, badakigu data horretan zubia amaituta eta martxan zegoela jada …

Zubia eraikitzeko, Agustin de Humaran arkitektoak proiektatutako harrizko zubiaren estribuen zati bat aprobetxatu zen. Abando (garai hartan Bilbotik independentea zena) eta Barakaldoko udalek sustatutako ekimen publikoei esker, 1819. urtean hasi ziren eraikitzen, eta ez zen amaitu bitarteko pilen fundazioek porrot egin zutelako. Egoera ikusita, ekimen pribatuek heldu zioten erronkari, eta zubi esekiaren konponbide berriaren aldeko apustua egin zuten: Kate-katenarioen gainean zintzilikatutako zubi bat izango zen, britainiar errealizazioetan inspiratua.

Zubiak istripuak, gerrak eta suteak saihestu zituen eta, azkenean, 1850ean esku publikoetara pasatu zen berriro. Bi urte geroago, 1852an, kablez egindako zubi zintzilikatu batek ordezkatu zuen, oraingo honetan, Seguín familiak Frantzian ezagun egin zituen zubien antzera…

Zubia non egon zen behintzat badakigu, eta hori ez da gutxi; eta leku horretan, hiri eraldaketek urteetan aldatua izan arren, bideak eta ibaiak bere horretan diraute. Estatu espainiarreko lehen zubi esekia izan zena ez dago bertan jada, baina bere tokian irauten du, eta ezinbestekoa da imajinatzea garai horretan estribu zaharrak, harrizko dorreak eta kableak, eta zurezko taula ezegonkorrak zintzilikatu zituen pendula. Egituraren mugimendua sentitu ere senti daiteke . Zubia, jada existitzen ez dena, presente dago gaur egun.

Ongi etorria eman diogu urte berriari, eta atzera begira, pena sorrarazten dit azken hamabi hilabete hauetan inork  gure historiaren pasarte hau gogoratzeko beharra sentitu ez izana, gure herrikideei azaltzeko  Seguin anaiek europar kontinenteko lehen zubi zintzilikatuak Rodano gainean altxatzen zituzten une berean, Euskal akademiko ilustratu batek antzeko priektu bat gauzatu zuela gure lurraldean.

Testu hau egileak “De hierro y de hormigón” bere blogean (www.dehierroydehormigon.com) gaztelaniaz 2025eko abenduaren 26an argitaratutako jatorrizko testuaren laburpena da. Egileari eskerrak ematen dizkiogu itzultzeko eta gure aldizkarian argitaratzeko emandako baimenagatik.

Artisten esanak

Asier Urkiza

Hala zioen Gorka Urbizuk iragan azaroaren 7an Berrian argiratutako elkarrizketan: “Kultura hoteletako okupazioaren arabera neurtzeko joera gailentzen den bitartean, jai daukagu”. Elkarrizketan hainbatetan egiten dio erreferentzia kulturaren espektakularizazioari eta horrek dakartzan kalteei, ideia jakingarriak emanez. Interesgarriak dira, izan, Urbizuk botatako asko. Algoritmoak gidatutako estimulu azkarren garaian, patxadaren aldeko apustua da Urbizurena; unea, benetakotasuna eta biluztasuna bilatzen ditu hutsalkeriaren sasoian. Ni neu ere iritzi berekoa naiz gauza gehienetan eta aipatutako ideia zenbait partekatzen ditut. Urbizuren musikaren zalea ere banaiz, nahiz eta horrek ez duen, berez, ezer esan nahi. Zerbaitek kirrinka egiten dit, ordea.

Bada zerbait eraman ezin dudana bere burua mundutik at kokatzen duen artistaren figuran. Ez da Urbizurena kasu bakarra eta ez da bere obra goitik behera blaitzen duen kontua ere. Arriskurik badu joera horietan sakontzeko, nire irudiko. Ez dut esan nahi gizarte gaiak ez zaizkionik axola. Hala balitz eskubide osoa luke, gainera. Ez da hori kasua, edonola ere, bere kantuetan gizarteari buruzko iritzi eta sententzia ugari daude-eta. Arazoa, arazorik badago behintzat, sententziak izatean datza. Kantuen letretan gizartea albotik begira epaitzen duen aztertzaile zorrotza da Urbizu, sententziak ematen ditu han eta hemen, ezin du jasan jendearen arrunkeria eta galdurik dago mediokritatearen itsaso zabalean. Ihesbideak xerkatzen ditu eta artera -musikara- jotzen du ukendu bila. Horiek denak ezagunak dira aspalditik artearen munduan, Erromantizismotik zer esanik ez. Artista jeinu bakarti gisa, bere talaiatik herri xehea leziatzen eta hari bazka -estetikoa, jakina- eskaintzen diona.

Artisten harrokeria -ez dut esaten Urbizurena hori denik- ulergarria ere izan daiteke. Finean, zeuk sortutakoa norbaiti erakusteko ausardia ere behar da, harrokeria puntu bat, esan dezagun, beharrezkoa. Sorkuntza artistikoak behar du akaso besteengandik bereiztea, masatik aldentzea ikuspegi zabalagoa izateko. Jan zaitzake pertsonaiak, ordea. Eta irits zaitezke zeure burua ongiaren eta gaizkiaren gainetik kokatzera eta, demagun, elkarrizketa batean kulturaren merkantilizazioaz eta hutsalkeriaz hitz egitera, kontzertuen gurpil zoroaz, Victoria Eugenian lau kontzertu jarraian egiten dituzun bitartean. Edo Spotify-n agertzeko garrantziaz hitz egin, euskal musikarien aldetik boikot kanpaina bat abian dagoenean. Gauza bat edo bestea egin dezakezu. Futbol zelaiak bete, akziodun sionisten musika festibaletan jo edo Arrasateko gaztetxean. Artisten kasuan, baina, egiteak balio du, ez hainbeste esateak.

Euskal Errotak: Estalkiaren konpontze lanen hasiera, noizko?

Carlos Rodríguez

Bizkaiko Foru Aldundiak irailean “Euskal Erroten estalkia berreraikitzeko lanekin hasiko dela” iragarri zuen arren Zorrotzako bizilagunok mesfidati agertzen gara. Izan ere, inork ez du ikusi ez pertsonen, ez ibilgailuen mugimendurik, ez aldamiorik, ez antzekorik.

Foru erakundeak bere gain hartu ditu berreraikitze lanak, modu subsidiarioan, jabea den ACSA sozietatearen utzikeriagatik, horrek ez baitu inolako ekintzarik egin eraikin historikoa egoera onean mantentzeko, Aldundiak askotan eskatu dion arren.

Gauzak horrela, egingo den edozein ekintza ongietorria izango da, baina ezin da minutu bat gehiago ere itxaron, eraikinaren teilatuak narriadura maila handia erakusten baitu eta degradazio prozesu azkar eta aktiboan baitago, zeina berehala gelditzen ez bada, atzera bueltarik ez duen hondamendira eraman dezakeen.

Aldundiak jakinarazi duenez, lanen lehen fasea egungo uralitazko estalkia kendu eta pilatutako amiantoa deskutsatzea izango da, bertan lan egingo duten pertsonen segurtasuna bermatzeko.

Nahiz eta Aldundiak “estalkiaren berreraikitze lanak 9 hilabetetan amaitzea” espero duela iragarri, hau da, “2026. urtearen erdialdean”, Zorrotzan nahikoa arrazoi eta aurrekari ditugu aurreikuspen horiek zalantzan jartzeko.

Beraz, zain jarraitzen dugu.

Elkar gaitezen, kanta, ospa eta dasta dezagun eta har ditzagun indarrak

Andrea Vadillo. Zorrotzako Jai Batzordea

Aurten ere, boluntarioen ahalegin nekaezinari esker itzuliko dira gure auzoko jaiak, programazio hau aurrera eramateko aukera ematen digun diru kopurua biltzeko Aste Nagusiko sukaldean lan egiten dutenei esker, jaietatik haratago auzoari bizia ematen dioten taberna eta saltokiei esker. Hori guztia gabe, gureak bezalako jaiak ez lirateke posible izango.

Azkenean iritsi diren jai hauetan, goza dezagun errespetuz, guztiok aske sentituz eta sentiaraziz. Eraso matxista, arrazista eta homofoboek ez dute lekurik gure kaleetan.

Bederatzi eguneko gozamena iristear da, adin eta gustu guztietarako pentsaturiko jarduerak. Une ezin hobea elkar ezagutzeko, elkartzeko eta urteetan aldarrikatutako aldaketen alde borrokatzen jarraitzeko, guztiontzako auzo hobe baten alde.

Beraz, elkar gaitezen, kanta, ospa eta dasta dezagun eta, batez ere, har ditzagun indarrak inguratzen gaituen errealitateari aurre egiteko, uko egin ezin diogun errealitate honi. Pribilegiozko bederatzi egun hauek ez diezagutela enpatia lausotu, jarrai dezagun Palestinaz hitz egiten, milaka errugaberen genozidioa eta gosetea salatzen. Gora Zorrotzako Jaiak! Gora TxinboMikel! Gora Palestina askea! Israeli boikot!

Zorrotzako Portuan Aldarrika

Aitor Marín Castro

Pasa den ekainaren 5ean 50 urte bete ziren Gabriel Aresti poeta euskaldun handia hil zela. Ez dut nahi ez naizena armatzea, eta ez naiz batere Arestiren obran aditua, ezta oso poesiazalea ere. Hala ere, jakina da, euskal literaturako poetarik handiena ez bada, euskal literaturaren figurarik handienetakoa, eta zalantzarik gabe, euskal literaturaren berritzaile nagusietarikoa izan zela.

Euskal literaturako figura garrantzitsuenen sailkapena egitera ausartzen ez naizen bezala, Arestiren lanik garrantzitsuena zein izan zen ere ez dut esango. Baina Nire aitaren etxea defendatu nahi dudanez, nik bat aukeratu behar badut, Arestik 1963an idatzitako Zorrotzako Portuan aldarrika poemaren alde egingo nuke.

Poema horretan, gure auzoko kaiko lanegun bat deskribatzen du Arestik. Anton eta Gilen izeneko pertsonaien bidez, errealismoz eta gizatasunez tintatzen du egileak bertan gertatzen den guztia uneoro. Lanaren gogortasuna eta nekea presente hartuta, langileen elkartasunaren aldarrikapen ederra da.

Zorrotzarra naizen aldetik, oso polita eta interesgarria egiten zait une hartako bizipenak irudikatu ahal izatea, gure auzoko lekurik garrantzitsuenetariko batean. Baina zer da gune hori gaur egun? Ba Anton eta Gilen bezalako langileak badaude, baina ez enborrak mozten, lantegi zaharkitu pare batean lanean baizik. Egun, aleman barkurik ez da Zorrotzara iristen. Horren ordez, eta uretatik heldu beharrean, errepidetik auzoko erdigunea zeharkatu ondoren, Sader eta Profersa lantegi kutsagarrietan tratatzeko hondakin toxikoak dituzten kamioiak iristen dira etengabe. Batzuk hurbiletik, baina kanpotik datozenak ere badaude. Saderrek legez jaso zezakeen hondakin arriskutsuen kopurua gainditu du azken urteotan. Eusko Jaurlaritzak, gertaera horiek zigortu beharrean, enpresa saritu du baimendutako kuota handituz.

Enpresek eta udal agintariek askotan adierazi dute lantegiek isuritako kea ez dela osasunerako kaltegarria. Ez gaude batere ados hemen bizi garen bizilagunok. Idatzia poesian aditua ez naizela onartzen hasi dut. Zientzian ere ez naiz jantzia, baina urteetan uko egin diote neurketak egiteari,  eta egin izan diren bakanek (azkena institutuko ikasleek egindako herri zientziako azterketa) kontrakoa diote.

Ezinezkoa da Arestik 2025ean poemarik idaztea, jakina. Baina gaur egungo auzoko portuko lanegun arrunta deskribatu beharko balu, ziur nago Zorrotzako portuan aldarrika egongo litzatekeela berriro. Kasu honetan, ordea, auzokideokin batera, “Sader Profersa kanpora!” aldarrikatuko luke.

Jirabiraka Zorrotzako auzobiran

Patxi Xabier Fernández Monje
EH Bilduko Bilboko zinegotzia
@jabotxa62

Egunero jirabiraka gabiltza, fisikoki eta burmuinari zukua ateratzean. Honaino, nobedaderik ez.

Zinegotzi lanetan ere bai. Bilbon, munduko hiriburua izanik, batzuetan nahi baino zeregin nekezagoa da eta. Etengabe jirabiraka. Hala bulegoan udal zirrikituetan espediente bat eskatzeak dakarren letania, nola edozein sailetako kontratazio mahai batera joatea.

Bestela, barne bilera batean egon gaitezke, estrategiak prestatzeko eta agendak errepasatzeko, edo egun agintean daudenekin proposamenen bat negoziatzen. Administrazio kontseiluetako deialdiak ugaritzen dira, baita ekitaldi instituzionaletan presentzia ziurtatzeko edo ezeztatzeko eskaerak ere. Ezkontzak aipatu dituzu? Ba bai, maiz, bikote askoren bizitzaren etapa berriak gure sinadura darama.

Aitzitik, parte naizen udal taldean argi eta garbi daukagu gure jardueraren ardatza zein den: kalean eta udaletxean pisu berbera eduki behar du gure jardunak. Onartu beharra daukat esatea erraza dela oso, baina teoriatik errealitatera jirabiraka gabiltza. Udala gertuen dagoen instituzioa izanik, gakoa hau da: beharrezkoa den hurbiltasun  hori nola lortu? Nola bihurtu gertutasuna eraginkorra pertsonen bizitzak hobetze aldera?

Normaltasunak dio eragileekin bilerak ez direla falta: kezkak, egitasmoak, proposamenak, salaketak, zalantzak edota kudeaketaren gabeziak ezagutzeko parada izaten dugu. Ongi etorriak dira, baina ia beti motz geratzen zaizkigu eta nahi baino gehiagotan testuingurutik at.

Beraz, buruari eraginez, jirabiraka genbiltzan eta jiratzeari utzi genion… biratze “hutsa”-ri ekiteko eta horrela auzobirak jaio ziren.

Trukoa “erraza” da oso: auzoetako eragilerik sustraituenekin eta  arlo estrategikoetan murgildu edota gizarte-ehuna ordezkatzen dutenekin egoteko, entzutea eta, batez ere, ikastea.

Errekalden eta Santutxu ibili ginen aurreko hilabeteetan eta pasa den astean Zorrotzaren txanda heldu zen.

Eta biraka IKASTEKO, letra larriz. Ikasteko abagunea izan genuen eragile askorekin hitz egin ostean: eskoletako eta institutuko zuzendariekin; IGEetako kideekin; Auzoka eta Gure Lurraren proiektuen partaideekin; adinekoen etxeko erabiltzaileekin; Lagunkoia ekimen txalogarriaren bultzatzaileekin edota, besteak beste, Auzo Elkartearen boluntarioekin auzoan zenbat falta den egiaztatzeko.

Jira-biraka gabiltza, Zorrotzatik Bilboko beste auzo batera mugituko gara, errealitate desberdinetan sakontzeko, baina beti nahi berberarekin: egiten dugunaren berri eman eta, batik bat, herritarrak zuzenean entzun. Biraka hobetzeko.

Munduaz ahaztea

Asier Urkiza

Bizitza, sinple sinpleak irudituagatik barneratzen zailak diren irakaspenez betea dago. Denborak baino ez ditu ekartzen horietako batzuk, hausnarketak eta norbere buruaren azterketa sakonak besteak. Erraz esanda, zaila dela kontua. Azkenerako gauza zentzudunak, logikoak direla konturatzen zara. Baina horra hor paradoxa, sufrimendu eta pairamen asko behar da horren ondorio argira iristeko.

Gatozen zehatzagora. Besteekiko enpatia ikasi egiten da. Eta ez naiz ari besteen lekuan jartzeaz bakarrik, hori izanagatik enpatiaren esanahia berez. Besteek diotena zergatik dioten ulertzeaz ari naiz; askotan hurkoari zerbait aurpegiratzean, kontuak ateratzean, larderiaz hitz egitean, nor bere buruaz ari dela ulertzeaz. Hau da, A-k zerbait jakinarazten dio B-ri, beretzat garrantzitsua den zerbait, berezia oso. B-ren erreakzioa, ordea, ez da izan A-k espero zuena bezalakoa. Hotza izan da, ez da harengatik behar adina poztu, are, komentario sarkastiko bat edo beste ere bota dio. Normala den bezala, zapuztu egin da A, lagunarekin mindu. Erantzun zeharo gizatiarra, bestalde. Baina aztarrika hasiz gero, barnera begira jarrita, honelako ondoriora irits gaitezke: B-ren erantzuna ez da izan A-rekikoa, A-k esandakoa beragan piztutako gatazka eta azaleratuko arrakalek eragindakoa baizik. Alegia, A-rekin baino, bere buruarekiko norgehiagokan ari dela B.

Horrela gabiltza denak finean, bestearekin ari garelakoan gure buruarekin borrokan. Gure nahi, desio, zaputzaldi eta minekin. Bestearekin ari garelakoan, bai, maiz gainera bestearengan jarriz gure buruarentzat den amorrua, ustez bestea gorrotatuz ispilu-joko baten bidez gure burua gorrotatzen ari garenean. Horrekin ez dut esan nahi bizitzan gertatu oro gure buruaren luzapena besterik ez denik, kanpo mundurik egon ez eta egoa baino existitzen ez denik. Ez. Kanpo mundua egon badago eta zilegia dirudi horrekiko maitasun, gorroto, arbuio edo miresmen jarrerak garatzea. Bietako zein gauden unean gorpuzten, baina, ez da erraza bereizten. Borroka intimoa eta sozialean ari garen. “Pertsonala politikoa da” esan zuen feminismoaren bigarren olatuak. Eta bai, baina pertsonala pertsonala ere bada, eta politikoa politiko. Bietako bakoitzak bere autonomia gordetzen duela, alegia. Tira, arinkeria ere ematen du garaiotan horrelakoez mintzatzea. Mundua hankaz gora dagoela entzuten da, bateko gerra besteko agintari autoritario. Faxismoaren gorakada eta neoliberalismo basatiaren enegarren koxka estutzea. Noiz ez du munduak gerrarik ezagutu, ordea? Hilotzez beteta egon da nor eta Europa bera, XX. mende erdialderaino ia. Ez dira garai hauek beste batzuk baino askoz ilunagoak, eta halere badago hori sinestarazteko nahi bat. Izango da akaso albistegiari begira diezaiogun fikzio kate bati bezala, Netflixen azkenengo telesaila begiratzen den moduan, gerra bideojoko hutsa bailitzan… Horrela, gure buruaz ahaztu arte, zeinak, ondorio gisa, munduaz ahaztea ere ekarriko baitu, jakina. Izan ere, zer da enpatia?

Zorrotza eta metroa. Maitasun eta gorroto istorioa

Raúl Méndez.

EH Bilduko batzarkidea (@rmurigoitia)

Bilboko metroaren 1. eta 2. lineak planifikatzeko orduan, Zorrotza ibilbidetik kanpo uztea izan zen akats nagusietako bat. Itsasadarraren azpiko pasabidea Lutxana eta Gurutzeta artean egin beharrean, San Mamesen egin izan balitz, Zorrotza 2. lineako lehen geltokia izango litzateke, eta metro geltokia izango luke 2000ko hamarkadaren hasieratik.

Baina, kudeatzaile publikoen utzikeriaren ondorioz, duela 25 urte posible izan ez zena,  partzialki konpon daiteke etorkizun hurbilean. FEVEren geltokia lurperatzeak eta metroaren 4. linearen trazadura berriak egoera horri irtenbidea ematea ahalbidetuko lukete.

Horregatik, funtsezkoa da lehenbailehen eta abiadura handiz aurrera egitea auzoarentzat garrantzi handia duten bi eraikuntza-proiektu horien idazketan. Metroa Bilboko hegoaldeko auzoetara, eta horien artean Zorrotzara, iristeko apustua egiteko garaia da.

Geltokia lurperatzea 120 milioi euro ingurukoa izango litzateke, Bilboko Udalaren eta ADIFen artean ordainduko litzateke, eta 2030 baino lehen egin liteke. Aldi berean, Bilboko metropoli-trenbidearen 4. lineako eta hegoaldearen eraikuntza-proiektuaren idazketa bizkortu behar da. 300 milioitik gorako balioa duen proiektua da hori, lurperatzearekin denboran eta faseetan egokitu behar dena.

Azken batean, metroaren 4. linearen trazadura berria Moyua geltokitik hasi beharko litzateke, Irala eta Errekaldetik igarota, eta, ondoren, Basurtuko ospitalearen inguruan dagoen FEVEren egungo linearekin bat egin, Zorrotzaraino iritsi eta Alonsotegin Enkarterrirekin lotu beharko litzateke. Bertan, kotxetegi eta tailer berriak proiektatu ahal izango lirateke.

Beraz, esan dezakegu teknikoki eta ekonomikoki posible dela metroa Zorrotzaraino heltzea hurrengo hamarkadaren hasieran.

Mugikortasun paradigma berri baten aurrean gaude, apurka-apurka, ibilgailu pribatua alde batera utzi eta garraio publikoa zein gutxiago kutsatzen duten garraiobideak erabiltzera eramango gaituena. Horretarako, ezinbestekoa da kalitatezko zerbitzu publikoa eskainiko diguten garraio-azpiegitura berriez hornitzea, baita egungo maiztasunak eta ordutegiak hobetzea ere.

Metroaren 4. linearekin, Zorrotza Bilborekiko konexioak hobetuko ditu, eta metroaren sisteman integratuta egongo da horrek dakarren guztiarekin: gaueko zerbitzua, tarifa integratua, lineen transbordoak doan, etb.

Gorroto-diskurtsoen, muga-zergen, gerren eta berrarmatzearen garaian, eman diezaiogun ilusio pixka bat gure auzoari. Lor dezagun guztion artean hau benetako maitasun istorio batean bukatzea.

Hurrengo geltokia… Zorrotza!

Esan dezakegu teknikoki eta ekonomikoki posible dela metroa Zorrotzaraino heltzea hurrengo hamarkadaren hasieran

Talde, elkarte eta Zorrotzako auzotarrentzako oharra

Alazne Gogoratuz Memorialaren talde antolatzaileak auzoari jakinarazi nahi dio tamalez antolaketa mailako arrazoiengatik bertan behera utzi behar dugula 2017tik ospatu den kultur ekitaldi hau.

Urte hauetan kalitatezko ikuskizunak eskaintzen ahalegindu gara, normalean Zorrotzatik urrun dauden antzoki eta aretoetan eskaintzen diren dantza bezalako adierazpen artistikoak gure auzora hurbilduz.

Pozik gaude honaino iritsi izanagatik, 6 edizio bete ditugulako eta zorrotzarrek eta bisitariek dantzaren magian murgiltzeko aukera izan dutelako prezio ezin hobean. Gainera, Alazne Gogoratuz Memoriala oso erakusleiho preziatua izan da gure inguru hurbileko dantza konpainia eta eskolentzat.

Hori guztia lortzeko, zalantzarik gabe azpimarratu nahi genuke Zorrotzako talde, dendari eta pertsona askok, batez ere Auzo Elkarteak eta Merkatarien Elkarteak, urte hauetan Memorialari eman dioten laguntza eskerga.

Halaber, Jon Amurizak, lehenengo edizioetan, eta Mikel del Vallek, azkenetan, egindako lan ona nabarmendu nahi dugu, alderdi tekniko eta artistikoei aurre egiten eta abentura hau ederto gidatzen jakin baitute.

Azkenik, eskerrak eman nahi dizkiegu Bilboko Udaleko Kultura Sailari, hasieratik Kiroldegiaren esparrua lagatzeagatik zein azpiegitura teknikoaz arduratzeagatik, eta Laboral Kutxari, urte hauetan guztietan egin duen ekarpen ekonomikoagatik. Eskerrik asko eta hurrengora arte.
Zorrotza, 2025eko otsaila.

Alazne Gogoratuz Memorialaren talde antolatzaileak auzoari jakinarazi nahi dio tamalez antolaketa mailako arrazoiengatik bertan behera utzi behar dugula 2017tik ospatu den kultur ekitaldi hau.