CLAUDIA CIPRIÁN LEÓN
“Nekez, baina ilusioz, alabentzat etorkizun hobea aurkitu dut hemen”
Jaiotokia: Kolonbia
Noiztik hemen?: 2019tik
Adina: 50 urte
Lanbidea: Erizain-laguntzailea
Kolonbiatik etorri zen Claudia bere bi alabekin, egoera zaila atzean utzita. Neke handiz, baina ilusioz beterik, gaur egun Zorrotzan bizi da, bertan lan egiten du eta bere alabentzat etorkizun lasaiago eta seguruago bat eraikitzen ari da.
Testua eta argazkiak: NAROA PEÑA
Nolatan eta zergatik etorri zinen?
Sakrifizio handiarekin etorri nintzen: Planik, dirurik eta familiarik gabe… bakarrik eta bi alaba txikirekin, baina ilusio handiarekin. Nire asmoa bakean eta lasaitasunez bizitzea zen, lan egiteko aukera izatea eta nire alabei bizimodu xumea eskaintzea. Egonkortasuna eta aurrerapena lortu nahi nituen, asko bilatu arren, aurkitu ez nuena.
Gogorra egin zitzaizun lan eta bizi ohituetara moldatzea?
Bai, asko kostatu zitzaigun kultur desberdintasunak onartzea eta pertsona batzuen apatia ulertzea. Lana ez zen, ez da eta ez da izango ohituta nengoen bezalakoa, baina ohitura-izakiak garen arren, hemen lana izatea zorte handia da eta horregatik eskertuta bizi naiz.
Zure herrian zein lanbide zeneukan?
Nire herrialdean beti bulegoetan lan egin nuen, auditoretzak egiten. Baina horrek ez nau gelditu bilatzen nuena lortzeko: egonkortasun emozionala eta nire alabentzat etorkizun hobea edo, gutxienez, nik izan nuena baino hobea eskaintzea.
Oso ezberdina da hango bizimodua edo auzokoa bezalakoa da?
Gauza askotan oso antzekoa da, baina beste batzuetan oso desberdina, batez ere, segurtasunari dagokionez. Nire beldur handiena hori zen, eta hemen bilatu eta aurkitu egin dut.
“Euskara asko gustatzen zait. Kostata, baina ikasten ari naiz”
Zer da Zorrotzako gehien gustatzen zaizuna? Eta gutxien?
Gehien gustatzen zaidana arnasten den lasaitasuna da; gutxien gustatzen zaidana, berriz, metroa ez egotea.
Zeren falta sumatzen duzu gehien?
Familiaren falta da gehien sumatzen dudana, haien besarkadak… Oso harreman estua genuen, eta orain telefonoz bakarrik hitz egiten dugu; hori da dugun harreman bakarra…
Nolakoa da zure eguneroko bizimodua Zorrotzan?
Oso lasai bizi naiz: lan egiten dut, euskara ikasten dut euskaltegian (asko gustatzen zait, baina asko kostatzen zait), eta nire alabekin etxean lasai egoten naiz.
Euskara ikasten ari zara, beraz. Eta zelan moldatzen zara? Zerbait esaten animatu zara?
Ondo. Batez ere, ulertzen saiatzen naiz; horretan ari naiz lanean eta horretan jarraituko dut, bai.
Zure jaioterrira askotan bueltatzen zara?
Ez, oso urrun dago, eta, gainera, bidai txartelak oso garestiak dira
Zure herrira berriro bizitzera bueltatzeko asmoa duzu ala Zorrotzan betiko geratzea erabaki duzu? Ez, ez dut hara berriro bizitzera itzuli nahi. Hemen geratu nahi dut betiko eta hemen hil; nire alabek hemen izan ditzatela sustraiak, bizitza eta etorkizuna. Izan ere, etorkizunerako, Basurtun nire etxebizitza ordaintzen hasi naiz.
